9 Eki 2010

Fil Adam Etkisi

Bazıları bilir ki ben asla korku filmi izlemem. Toplasan bikere Halka falan izlemişimdir ömrüm boyunca korku adına. Kafama böyle saçma sapan yapay duygu ve korkuların girmesini ve güçlerinden dolayı orada kalmalarını istemiyorum açıkçası. Zaten korkulacak bir durum olursa hayatta başıma gelir ve doğal olarak hissederim.
Elephant Man de korku filmi değil diye açtım izledim, bi de çok sevdiğim biri önerdi diye izleme tarihimi öne çektim. Korktuğum söylenemez, sadece aşırı derecede üzüldüm ve bunaldım ve sıkıldım. Empati duygum fazla geliştiğinden kötü hiçbir şeye bakamıyorum ben, biri düşse kendim düşmüşüm gibi ayağım bacağım acıyo o derece :/ 

Zaten senaryo da çok kısırdı, ben doktorun onu bir dizi ameliyata alacağını, başlarda düzeleceğini ancak muhtemelen sonlara doğru ameliyatta öleceğini ve doktorun vicdan azabıyla belli bir süre geçirdiğine şahit olacağımızı falan hayal etmiştim. Neyse konuyu dağıtmıyım, korku filmi izlememe nedenim bende direk kabusa neden olmalarıdır. Elimde değil. Bilinçaltım cort diye kabul ediyo o imgeleri. Üstelik bugün izlediğim bir filmi aylar sonra görebiliyorum. Elephant Man'de de etki oldukça çabuk geldi, sabah 9'da kabustan uyandım.
Kabusumda annemle doktora gidiyorduk, ellerimin iç yüzeyine yerleşen bakteriler mi ne öyle nedenlerden dolayı hastaymışım, gerçi kötü hissetmiyorum ve bir belirtisi yok ama durumum pek iç açıcı değilmiş, ömrüm kısalıyormuş falan... (Bu arada teşhisi koyan doktor da benim gerçek hayattaki diş hekimim, ne alakaysa, klasik rüya absürdlüğü...)
Tüm rüya boyunca ağladığımı ve çaresizliği iliklerime kadar hissettiğimi hatırlıyorum. Annemle babamın yüzüne baktığımı ve nasıl ellerinden bir şey gelemediğini.. Ağladım, ağladım, daraldım, bunaldım.. ve uyandım. Böyle bir rahatlama yok! 5-10 saniye aldı rüyadan uyandığımı anlamam ve içim böyle bi temizlendi, omuzlarımdan yük kalktı. Kabus görmenin en güzel yanı uyanmak! Ve şükretmeyi öğrenmek...

*PS: Lynch fucks my world!

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder