29 Şub 2012

anOath

Kendime ettiğim yeminlerin en güzeli hiç büyümemek adınaydı

Büyüdükçe kendime ettiğim çoğu yemine ihanet ettim, ihanet ettikten çok zaman sonra anladım, bahane bulmaya çalışmadım
Ama delicesine sadık kaldığım yeminlerden biri bu oldu
Hiç büyümemek
Eğer büyüyünler bunlarsa, büyümek buysa.

Hep saçmasapan fikirlerim, saçma gelecek projeksiyonlarım oldu.
Takım elbise giymek zorunda kalırsam dövmelerim piercingim, bankaya girmek zorunda olursam sapsarı saçlarım, hoca olursam kimsede olmayan yaratıcı komik bi tarzım ve spor ayakkabılarım, şair olursam kafiyelerim olacaktı minicik saçmasapan...
Yani illa tam olmayacaktım, hep kusurlu, hep aptal, hep olgunlaşmamış olacaktım

İnsanın en aptal yeminine en çok sadakati göstermesi garip değil mi
Hani cognitive dissonance teorileri gibi...
Diğer tüm sözleri çiğnerken bu öyle aptalca kalıyor ki
Ulan bu kadar aptal bir yemini ettiysem kesin o zaman bir bildiğim vardı diyor insan
Neydi o bildiğim
Hiçbir zaman bilemicem

Kendi kendime yaşadım
Başka ülkelerde başkalarıyla yaşadım
Bazen son kuruşuma kadar saydım
Bazen bıçağı ensemde hissettim
Kendimce biraz insan tanıdım uzaktan yakından
Kendimce hafif ağır bir şeyler yaşadım...
Büyüyebilmek adına
Yolladı bana da hayat payımı

Ama hala yaşıtlarımla, hocalarla, insanlarla konuşurken
Kelimelerin içinde kayboluyor
Gözlerinin içine bakarken gözlerinin içinde kayboluyor
Kelimelerim kolkola girmiş bi izci sürücüsü gibi bilmediğim ormanlarda kaybolurken
Kafam, varlığım bambaşka yerlerde alıyor soluğu
Konuşamıyorum, dışardan dinliyorum kendimi
"İki gün içinde döncem ben sana" diyen plaza ağzını, hele "son journal'a baktın mı" diyen egoist rekabetçi akademik ağzı, "revizyon gelmiş gençler" diyen sanatçı geçinen ajans insanlarını, idollerini biletixten seçen sanatsever gençleri
Koyacak hiçbir yerim yok...
Oysa çocuklarla hala konuşabiliyorum
Küçüklerle
Hatta en rahat ettiğim yerler orası diyebilirim
Artık fazla karşıma çıkmasa da


Bunun "saflık" denen ama artık yeryüzünde pek fazla kalmayan bir materyalden kaynaklandığına inanmak istiyorum
Onu bulduğumda gördüğümde çarpılıyorum
Pırlanta gören aptal kadınlar gibi
Hayranı oluyorum....


Bünyem hala kumaş pantolonları reddediyor
Yüzüm hala makyajı kusuyor
Öğrenme kapasiteniz böyle twitter, excel başında değil çocukluğunuzda peak yapıyor haberiniz var mı?

Bir çok şeye, bir çok kişiye rağmen
Hiç ama hiç büyümüyorum
Hatalarımı, eksiklerimi, onlarda olup bende olmayanları, hayattaki başarısızlıklarımı
Oyuncak yapıp oynuyorum geceleri...
Belli oluyordur.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder