14 Mar 2012

In the End it doesn't Even Matter

Hayattan beklentilerimi minimum seviyeye çektim
O da benden çeksin diye.
Bu beklentilerim arasında:
- Jim Caviezel'ın Person of Interest'teki yumuşacık sesiyle sürekli bana birşeyler söylemesi (kendisi gerekmez)
- ve Starbucks'ta yaşamak var.
Starbucks'a aşık olabilirim. Gerçi onu da b*ka sardırırdım kesin, geçen yine kızların adını sormuşsun, benden başkasına nonfat latte yapmışsın falan diye ayar verir ordan da attırırdım kendimi.

Neyse, kayıtlara geçmesini istedim, tüm isteğim bu kadar. Sanırım bu kadarcık bir isteğin kimseye zararı olmaz. Bugüne kadar nerde kimden ne istediysem hep bi batan oldu çünkü, hepsini ellerimden geri aldılar. Geriye abuk subuk hikayelerin olduğu bir blog kaldı.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder