5 May 2013

May the Force

Çocukken her şey ne kadar da kolaydı. Başarılı ya da başarısız olduğumuzu gösterebileceğimiz tek şey elimizdeki karnelerdi. 1 zayıf, 2 başarısızdı, ya da tam tersi.
Büyüdükçe her şey zorlaştığı gibi karnelerimiz de fazlalaştı. Koca bulabildik mi (aşkı değil, aşkı kimse sormaz zaten, sadakati de), cüzdanımız doldu mu, mortgage a girdik mi, gazeteye veya televizyona çıktık mı, kartımızda ne yazıyor, son fotomuz kaç layk aldı, haftasonu açıkbüfe kahvaltıya, resmi tatillerde vizesiz kaçamak ülkelere gidebiliyor muyuz... bunlardan karne almaya başlar olduk hep. Benim tüm takdirlerim hala odamda bir klasörde toplu halde duruyor. Bu büyümüş zamanımın takdirleriyse olmaz olsun...

1 veya 2: Başarısızım, siz beni ölçmeye çalışmadan ben söyleyeyim de beni kendi halime bırakın.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder